نه قاصدی که از من آرد ، گهی به سوی تو سلامی نه رهگذاری از تو آرد ، گهی برای من پیامی بهار من گذشته شاید

همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی چه زیان تو را که من هم برسم به آرزویی به کسی جمال خود را ننموده ای و بینم همه جا به هر زبانی بود از تو گفت و گویی به ره تو بس که نالم ، ز غم تو بس که مویم شدهام ز ناله نالی ، شدهام ز مویه مویی همه خوشدلیم که مطرب بزند به تار چنگی من از آن خوشم که چنگی بزنم به تار م...

به یاد آخرین تابستانی که بی صبرانه تمام می شد تا برسم به چشمان تو ... .....به یاد همان آخرین شب آنلاین می شوم ...

باید برسد روزی که پاییز تمام بشود ... ...همیشه نمی شود که هوا سرد باشد..........یک روز هم می رسد دستهایم را بگیری .... ......ناگهان ابرها از آسمان قلبمان بروند...تو لبخند بزنی .. من دوباره اما ...دلم می خواهد گریه کنم ... ....این اشک های بغض آلود سالهاست با منند... من آنها را نبارم ؟؟؟؟؟ ....وقتی که...

چه زود تمام شد .... عمر..فرصتی برای دیدار میسر نشد.... ... فرصت نکردم برای حرف های عاشقانه .. و قراری که پر از لحظه های عاشقانه باشد ... .....و چشمانی که دیگر .... ....فرصتی نیافتند ...برای دیدن آخرین آرزو .... رسیدم به آخر دنیا .... آخر دنیا ..... گمان نمی کردم آخر دنیا اینقدر پر از سکوت باشد ... ه...

جهانم به چه کار آید ... ....وقتی نباشی کنارم

بالاخره از این شهر هم بار سفر رو بستیم .... از یه جا موندن کلا بدم میاد ...مدتی بود که دیگه دلگیر کننده شده بود رفتن به یه جای جدید با آدم های جدید و محیط نو بهم انرژی می ده .. اصلا از بکر بودن رفتار ادم ها خوشم میاد .. تازه وقتی اطلاعات جدیدی وارد مغز میشه باعث سلامتی و خلاقیت میشه حکایت آدما حکایت...

تو چه می دانستی.... تا برسم به اولین برگ پاییزی پاییز ...چه بی اندازه ...چشم در راه می ماندم... انگار تابستان طولانی ترین فصل دنیا بود ... انگار پاییز قشنگ ترین اتفاق زمین بود ... .... اصلا برای خودش بهاری بود ...این پاییز هوایش هوای تو بود ... که بیاید ...که بیایی ... و لحظه لحظه بمیرم ...در حواشی ...

از همه به من دورتری .... و تنها خدا داند....که هیچکس از تو به من نزدیک تر نیست ... و این درد عمیقی ست ... نزدیک ترینت...دورترین باشد .... تو چه می دانی ...هیچ .. .... پشت دیوار سکوت .... .....اسوده می خوابی .... ....و گاهی به دیوانگی های شبانه ام می خندی.... هرچند خوب می دانم.... که اینهمه دیوانگی ....

شب که سکوت می کند ... یاد تو آواز می گیرد ...در میان سینه ام .. تو بیداری و من لحظه لحظه به تو سر می زنم ... تو می خوابی ....ومن همچنان بیدار توام .... قرار های عاشقانه را که از یاد بردی .... انقدر دوازده ها چشم برات مانده ام...که که ناگاه به شماره ۱۲ حساس شده ام ... شماره تپش هایم را زیاد می کند و ...

تابستان هم از راه رسید ... ......داغی تابستان در مناطق شمالی خیلی حس نمی شود ...تا دلت بخواهد اینجا سایه بون داریم ... اما داغ دلتنگی ....گسترده است .... ....از وقتی که از سایه چشمان تو دور شدم ... آفتاب امانم نداده..... .......بعد از این فصل داغی پاییز .... دردناک ترین خواهد شد .... کاش تکرار می شد...

» نمایش این صفحه بدین معناست که نویسنده وبلاگ یک مطلب را بصورت رمزدار درج کرده است و برای مشاهده کامل مطلب نیازمند آن هستید که کلمه عبور مرتبط با این مطلب را دانسته و وارد کنید.

همه روزه ها تا به ماه رسیدند ...عید شدند ... .......ماه نبودم که عیدم باشد شنیدن صدای تو ........شب بی پایانی که دیگر از یاد برده .... ....ماه شدن را ...ای ماه .... .....تمام سحر ها ...سحرم یاد تو بود .... و تمام افطار ها..افطاری ام یاد تو.... ........تا رویتت نکنم .... ........عید نمی شوم ....

آرام تر سکوت کن عزیز تر از جانم... آرام تر ... آنقدر شکستنی شده ام که حتی صدای نفس کشیدنت هم ... .....مرا می شکند .....

نمی دانم درپیچ و خم تمام نشدنی زندگی .. تو چرا همه جا هستی .... مثل نفس هایم که بند آمدنش را نمی دانم .... بند آمدن یادت را واقعا نمی دانم ... تلاش فراوان کردم که از یادت ببرم .... بهانه ها ساختم ... اما نشد که نشد .... هر روز تازه تر از دیروز.. هر شب دلتنگ تر از شب قبل .... یکروز که ب

در حال طراحی